Χθες πήγα στο σούπερ μάρκετ όπως κάθε μέρα. Δεν είχα κάτι ιδιαίτερο στο μυαλό — ήθελα απλώς να αγοράσω ένα λουκάνικο για να φτιάξω μερικά σάντουιτς. Τίποτα περίεργο, τίποτα ξεχωριστό. Γύρισα στο σπίτι, έκοψα μερικές φέτες, έφαγα λίγο και έβαλα το υπόλοιπο στο ψυγείο. Όλα έμοιαζαν απολύτως φυσιολογικά. 🤔
Το επόμενο πρωί ξύπνησα νωρίς για να ετοιμάσω πρωινό. Πήρα το ίδιο λουκάνικο, το έβαλα πάνω στο ξύλο κοπής και άρχισα να το κόβω. Όμως αμέσως ένιωσα κάτι παράξενο — το μαχαίρι σταμάτησε, σαν να είχε κάτι σκληρό μέσα. Νόμιζα πως είχε παγώσει. Μα όταν δοκίμασα ξανά, η λεπίδα κόλλησε τελείως. Έσκυψα πιο κοντά και είδα κάτι να γυαλίζει στο εσωτερικό του. 😱
Στην αρχή νόμιζα πως ήταν ένα κομμάτι μέταλλο, ίσως από τη μηχανή της συσκευασίας. Άρχισα να κόβω προσεκτικά γύρω του, ώσπου ένα μικρό ορθογώνιο αντικείμενο κύλησε έξω. Ήταν ένα USB stick. Κανονικό, ασημί, με ένα σχεδόν σβησμένο λογότυπο. 😨
Έμεινα ακίνητος, κοιτάζοντάς το. Ένα ρίγος με διαπέρασε — είχα ήδη φάει μέρος αυτού του λουκάνικου το προηγούμενο βράδυ! Έτρεξα να πλύνω τα χέρια μου πολλές φορές, μα η περιέργεια νίκησε τον φόβο. Ποιος θα έκρυβε ένα USB μέσα σε τρόφιμο; Και γιατί;
Κάθισα στον υπολογιστή. Για μια στιγμή δίστασα. Όλα μέσα μου έλεγαν να μην το κάνω — αλλά δεν μπορούσα να αντισταθώ. Το συνέδεσα. Στην οθόνη εμφανίστηκε αμέσως ένας δίσκος με το όνομα **OPEN_ME**. Μέσα υπήρχε μόνο ένας φάκελος, επίσης ονομασμένος **OPEN ME**. Πάτησα επάνω του. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά.
Μέσα υπήρχε μόνο ένα αρχείο: μια φωτογραφία. Ούτε βίντεο, ούτε έγγραφα, τίποτα άλλο. Την άνοιξα. Έδειχνε έναν άντρα να κάθεται σε ένα χαμηλά φωτισμένο δωμάτιο, να κοιτάζει κατευθείαν στην κάμερα και να χαμογελά. Μα δεν ήταν ένα φιλικό χαμόγελο — ήταν ένα επίμονο, σχεδόν συνειδητό χαμόγελο, σαν να ήξερε ότι κάποτε θα έβλεπα το πρόσωπό του. 😨
Στο φόντο υπήρχαν λευκά πλακάκια, σαν αυτά ενός εργοστασίου κρέατος. Πάνω στο τραπέζι, δίπλα του, υπήρχε ένα λουκάνικο — ακριβώς της ίδιας μάρκας με αυτό που είχα αγοράσει. Ένιωσα το αίμα μου να παγώνει.
Έβγαλα απότομα το USB από τον υπολογιστή και το άφησα να πέσει κάτω. Η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή. Κοίταξα την μαύρη οθόνη που αντανακλούσε το πρόσωπό μου. Τι ήταν αυτό που μόλις είδα;
Προσπάθησα να το εξηγήσω λογικά. Ίσως ήταν μια κακόγουστη φάρσα, μια περίεργη διαφημιστική καμπάνια ή κάποιο τεχνικό λάθος. Αλλά η ανησυχία δεν έφευγε. Σήκωσα το USB με ένα χαρτομάντιλο και είδα χαραγμένα στο πλάι του μικρά γράμματα: **«LOT 214 / ΜΗΝ ΤΟ ΦΑΣ»**.
Τότε ένιωσα κόμπο στο λαιμό. Πήρα το τηλέφωνο και κάλεσα το σούπερ μάρκετ. Ο διευθυντής στην αρχή φαινόταν ευγενικός, μα μόλις του είπα τι βρήκα, η φωνή του άλλαξε αμέσως. Είπε ψιθυριστά: *«Σας παρακαλώ, φέρτε το αμέσως εδώ… και μην το πείτε σε κανέναν.»*
Πήγα να ρωτήσω αν είχε συμβεί και σε άλλους, αλλά μου έκλεισε το τηλέφωνο.
Μπήκα στο αυτοκίνητο και έφυγα. Οι δρόμοι ήταν άδειοι, ο ουρανός γκρίζος και βαρύς. Ένιωθα σαν να κουβαλούσα κάτι επικίνδυνο. Όταν έφτασα, είδα δύο άντρες με κοστούμια έξω από την είσοδο. Δεν έμοιαζαν με υπαλλήλους. Ο ένας πλησίασε και είπε ήρεμα:
— Βρήκατε τη συσκευή;
Η φωνή του ήταν υπερβολικά ήρεμη.
— Ποιοι είστε; — ρώτησα.
Χαμογέλασε ελαφρά και άπλωσε το χέρι του.
— Ήρθαμε να την παραλάβουμε. Δεν θα έπρεπε να την είχατε ανοίξει.
Τότε παρατήρησα ένα μικρό ακουστικό στο αυτί του.
Πάγωσα. Έκανα ένα βήμα πίσω, ψιθύρισα *το ξέχασα στο σπίτι* και έτρεξα προς το αυτοκίνητο. Δεν με ακολούθησαν, αλλά μέσα από τον καθρέφτη τούς είδα να με κοιτούν καθώς απομακρυνόμουν. Τα χέρια μου έτρεμαν στο τιμόνι.
Όταν επέστρεψα στο σπίτι, έκρυψα το USB πίσω από ένα χαλαρό πάνελ στον τοίχο. Κάθισα στο πάτωμα και προσπάθησα να ανασάνω ήρεμα. Ξαφνικά το τηλέφωνό μου δόνησε — μήνυμα από άγνωστο αριθμό:
**«Διέγραψε ό,τι είδες.»**
Δεν το είπα ποτέ σε κανέναν — ούτε στην αστυνομία, ούτε στους φίλους μου. Μα μερικές φορές, τη νύχτα, όταν ανοίγω το ψυγείο, βλέπω ακόμα εκείνο το μισό λουκάνικο τυλιγμένο σε αλουμινόχαρτο. Δείχνει φυσιολογικό. Αθώο. Αλλά δεν μπορώ να το πετάξω.
Γιατί, βαθιά μέσα μου, ξέρω πως δεν ήταν τυχαίο. Και κάποιες νύχτες, όταν το σπίτι είναι τελείως ήσυχο, ορκίζομαι ότι ακούω από μέσα από τον τοίχο ένα απαλό *κλικ* — σαν να ενεργοποιείται ξανά εκείνο το USB. 😰💻🧊🕵️♂️🫣🔪📸🥶
