🎬 PART 1․Πήγα σε ένα εγκαταλελειμμένο δάσος με μια φίλη για να γυρίσουμε ένα απλό βίντεο, όταν η κάμερά μου άρχισε να καταγράφει κάτι εντελώς ανεξήγητο πίσω από το κορίτσι.
Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν απλώς ένα πρόβλημα φωτισμού ή ένα τεχνικό λάθος, αλλά στιγμή με τη στιγμή γινόταν πιο αληθινό και πιο κοντινό. Το κορίτσι δεν παρατηρούσε τίποτα και συνέχιζε να χαμογελά, να μου μιλά, ακόμα και να γελά, ενώ εγώ έβλεπα κάτι που δεν μπορούσε να εξηγηθεί.
Όταν προσπάθησα να σταματήσω την εγγραφή, ήταν ήδη πολύ αργά· η κάμερά μου έμοιαζε να λειτουργεί από μόνη της. Ένιωσα το δάσος να αλλάζει, την πραγματικότητα να σπάει, και ό,τι κι αν ήταν πίσω της, είχε αρχίσει να με προσέχει.
Ποτέ δεν σκέφτηκα ότι μια απλή κινηματογράφηση θα μπορούσε να μετατραπεί σε εφιάλτη τόσο γρήγορα.
Είχαμε πάει στο δάσος μόνο για να γυρίσουμε ένα σύντομο βίντεο. Εγώ ήμουν αυτός με την κάμερα, και εκείνη ήταν το κορίτσι που συμφώνησε να είναι στο κάδρο. Στην αρχή όλα έμοιαζαν τόσο φυσιολογικά, που δεν το πήρα στα σοβαρά.
Ο ήλιος έπεφτε μέσα από τα δέντρα, και ολόκληρο το δάσος έμοιαζε χρυσό. Το κορίτσι στεκόταν σε έναν ανοιχτό χώρο, χαμογελούσε, παίζοντας με το φως.
«Φαίνομαι καλά;» ρώτησε.
Κοίταξα την οθόνη της κάμερας και απάντησα:
«Ναι, τέλεια.»
Αλλά ακριβώς εκείνη τη στιγμή ένιωσα για πρώτη φορά ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
Δεν μπορούσα αμέσως να καταλάβω τι ήταν, αλλά όταν σήκωσα το κεφάλι μου από την οθόνη, το μάτι μου έπιασε κάτι λίγο πίσω από το κορίτσι, ανάμεσα στα δέντρα. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν σκιά.
Μετά νόμιζα ότι ήταν ζώο. Αλλά δεν κινούνταν σαν ζώο, και το χειρότερο ήταν ότι έμοιαζε να αρνείται το ίδιο το φως.
Κοίταξα ξανά την οθόνη της κάμερας. Η εικόνα παραμορφώθηκε για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου.
«Όχι…» ψιθύρισα χωρίς να το καταλάβω.
Το κορίτσι ακόμα χαμογελούσε. «Τι υπάρχει πίσω μου;» ρώτησε ξαφνικά, σαν να ήταν κάτι φυσιολογικό. Δεν απάντησα. Τα χέρια μου άρχισαν να τρέμουν. Η κάμερα έτρεμε ελαφρά, και είδα ότι ό,τι κι αν ήταν είχε έρθει πιο κοντά. Αλλά το πιο τρομακτικό ήταν ότι δεν κινούνταν σαν κανονικό πράγμα. Απλώς… εμφανιζόταν πιο κοντά.
Έκανα ένα βήμα πίσω. «Αυτό είναι αδύνατο…» είπα δυνατά, αλλά η φωνή μου κόλλησε. Το κορίτσι άρχισε να αλλάζει. Το χαμόγελό της έσβησε αργά.
«Βιντεοσκοπείς εμένα ή κάτι άλλο;» ρώτησε, τώρα τεντωμένη.
Ήθελα να σταματήσω την εγγραφή, αλλά τα δάχτυλά μου δεν υπάκουαν. Ήταν σαν η κάμερα να είχε κολλήσει στο χέρι μου. Κοίταξα ξανά την οθόνη.
Και είδα ότι η σκιά ήταν ήδη ακριβώς πίσω της. Αλλά εκείνη ακόμα δεν είχε γυρίσει. Οι ήχοι του δάσους άλλαξαν. Τα πουλιά σταμάτησαν να τραγουδούν, ο άνεμος έγινε βαρύς, και ο αέρας ένιωθε πιο πυκνός.
Προσπάθησα να φωνάξω:
«Μη γυρίσεις…» Αλλά ήταν πολύ αργά. Άρχισε αργά να γυρίζει.
Ένιωσα ότι αν έβλεπε πλήρως αυτό που ήταν πίσω της, κανείς από τους δυο μας δεν θα μπορούσε να φύγει από εκείνο το δάσος. Αλλά δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Απλώς στεκόμουν εκεί, με την κάμερα στο χέρι, βιντεοσκοπώντας τα τελευταία δευτερόλεπτα.
«Τι είναι…» ψιθύρισε μισογυρισμένη. Έκανα ένα βήμα πίσω. Ύστερα άλλο ένα. Και ακριβώς τη στιγμή που είχε σχεδόν γυρίσει εντελώς, η οθόνη της κάμεράς μου εξερράγη σε λευκό φως. Έπεσα στο έδαφος.
Το μόνο που μπορούσα να ακούσω ήταν η αναπνοή μου.
Όταν άνοιξα τα μάτια μου, η κάμερα ακόμα κατέγραφε. Αλλά δεν υπήρχε τίποτα στην οθόνη. Μόνο μαυρίλα.
Και μέσα σε εκείνη τη μαυρίλα, άκουσα κάτι που ακόμα μένει στα αυτιά μου. Έναν ψίθυρο. Ή ίσως τη δική μου φωνή.
«Βιντεοσκόπησέ το ξανά…» Δεν θυμάμαι πώς βγήκα από το δάσος. Αλλά θυμάμαι μόνο ένα πράγμα.
Εκείνη την ημέρα δεν τράβηξα ποτέ ξανά άλλο πλάνο, αλλά η κάμερά μου ακόμα ανάβει μόνη της μερικές φορές.
