🎬 PART 1․Νόμιζα ότι θα ήταν απλώς ένα παιχνίδι μια μικρή δοκιμασία στην οποία έπρεπε να υποκύψει χωρίς δισταγμό, αν πραγματικά με αγαπούσε. Αλλά από τη στιγμή που το δαχτυλίδι γλίστρησε από το χέρι μου και έπεσε από τον γκρεμό προς τη λίμνη, όλα άλλαξαν σε μια στιγμή.
Περίμενα να σταματήσει, να ρωτήσει, να διστάσει… αλλά έτρεξε χωρίς να σκεφτεί. Και ακριβώς τη στιγμή που το σώμα του έσκισε τον αέρα, κατάλαβα ότι δοκίμαζα το λάθος άτομο. Αυτό δεν ήταν πια παιχνίδι.
Ήταν μια μη αναστρέψιμη στιγμή, όπου το αστείο μου και η σιωπή του συγκρούστηκαν με την πραγματικότητα. Και όταν το νερό τον κατάπιε, άκουσα επιτέλους την κραυγή που μέχρι τότε υπήρχε μέσα μου, αλλά δεν ήθελα να παραδεχτώ.
Μέχρι σήμερα δεν μπορώ να ξεχάσω εκείνη τη σιωπή που προηγούνταν από όλα. Ο άνεμος στη λίμνη εκείνη τη μέρα ήταν τόσο κοφτερός που έμοιαζε σαν να ήθελε να με προειδοποιήσει για κάτι. Αλλά εγώ δεν άκουγα τίποτα. Άκουγα μόνο την επιθυμία που μεγάλωνε μέσα μου να τον δοκιμάσω.
Στεκόμασταν στην άκρη του γκρεμού. Κάτω το νερό φαινόταν ατελείωτο, σκοτεινό και αδιάφορο, σαν να κατάπινε τα πάντα χωρίς ερωτήσεις. Εκείνος στεκόταν λίγο πιο μακριά από μένα, περιμένοντας να πω ή να κάνω κάτι. Στο βλέμμα του υπήρχε εμπιστοσύνη, αλλά και μια ηρεμία που άρχισε να με εκνευρίζει.
Δεν ήθελα απλές λέξεις. Δεν ήθελα να ρωτήσω αν με αγαπά ή αν είναι έτοιμος να μείνει δίπλα μου. Ήθελα να το δω, όχι να το ακούσω. Και εκείνη τη στιγμή στο μυαλό μου διαμορφώθηκε μια σκέψη που αργότερα έγινε το μεγαλύτερο λάθος.
Σήκωσα το χέρι μου. Το δαχτυλίδι έλαμπε στον ήλιο σαν μια μικρή υπόσχεση που δεν είχε ακόμα σπάσει. Τον κοίταξα προσπαθώντας να βρω στα μάτια του την ίδια ταχύτητα με την οποία ανέπνεα εγώ.
«Αν με αγαπάς… πήγαινε και φέρε το δαχτυλίδι», είπα.
Η φωνή μου ακούστηκε ήρεμη, σχεδόν παιχνιδιάρικη. Χαμογέλασα κιόλας. Νόμιζα ότι ήταν απλώς ένα παιχνίδι, μια μικρή δοκιμασία που έπρεπε να περάσει χωρίς δισταγμό. Ήθελα να δω πόσο μακριά θα έφτανε για μένα.
Αλλά η αντίδρασή του δεν ήταν αυτή που περίμενα.
Δεν κινήθηκε για μια στιγμή. Δεν είπε ούτε λέξη. Μόνο με κοίταξε σαν να προσπαθούσε να καταλάβει αν το εννοούσα ή αν ήταν κάποιο παράλογο αστείο.
Αυτή η σιωπή κράτησε πολύ. Πολύ περισσότερο απ’ όσο έπρεπε. Γέμισε ολόκληρο τον χώρο ανάμεσά μας.
Και ακριβώς εκείνη τη στιγμή πέταξα το δαχτυλίδι.
Δεν μπορώ να περιγράψω το συναίσθημα όταν το δαχτυλίδι περιστρεφόταν στον αέρα. Σαν κάτι μέσα μου να έφυγε μαζί του εκείνη τη στιγμή. Ο άνεμος το άρπαξε, το νερό το περίμενε κάτω, κι εγώ στεκόμουν εκεί, πεπεισμένη ότι έχω τον έλεγχο των πάντων.
Αλλά ακριβώς τη στιγμή που το δαχτυλίδι άρχισε να πέφτει προς το νερό, το σώμα του κινήθηκε.
Έτρεξε.
Στην αρχή νόμιζα ότι απλώς πλησιάζει την άκρη, αλλά στο επόμενο δευτερόλεπτο είχε ήδη περάσει το όριο που κανείς δεν περνά χωρίς σκέψη.
«Όχι…» — δεν ήταν καν λέξη, περισσότερο μια ανάσα που βγήκε από μέσα μου.
Πήδηξε.
Θυμάμαι εκείνη τη στιγμή σαν σε αργή κίνηση, όπως στις ταινίες. Το σώμα του στον αέρα, η επιφάνεια του νερού να πλησιάζει, και μετά — έκρηξη. Το νερό σηκώθηκε σαν η λίμνη να θύμωσε.
Έκανα ένα βήμα μπροστά, αλλά ήταν ήδη αργά.
Εξαφανίστηκε μέσα στο νερό.
Για λίγα δευτερόλεπτα δεν έβλεπα τίποτα. Μόνο κύματα, μόνο χαοτική κίνηση, μόνο έναν ήχο που κατάπινε τα πάντα.
Μου φαινόταν ότι κάθε στιγμή θα βγει στην επιφάνεια, κρατώντας το δαχτυλίδι στο χέρι. Ή ότι θα γελάσει και θα πει πως ήταν ένα ανόητο παιχνίδι και όλα θα τελείωναν.
Αλλά τίποτα δεν άλλαζε.
Εκείνη τη στιγμή ένιωσα για πρώτη φορά ότι κάτι πήγαινε στραβά.
Στην αρχή ήταν απλώς ανησυχία. Μετά ένας ψυχρός φόβος που άρχισε να ανεβαίνει από τα πόδια μέχρι το στήθος μου. Κοίταξα το νερό και για πρώτη φορά κατάλαβα ότι για εκείνον δεν ήταν παιχνίδι.
Δεν είχε πέσει για το δαχτυλίδι για να μου αποδείξει κάτι.
Είχε πέσει χωρίς σκέψη.
Γιατί έτσι ήταν.
Κι εγώ…
Έμεινα εκεί ακίνητη, με τα δάχτυλα να τρέμουν, κοιτάζοντας το νερό που δεν επέστρεφε τίποτα πια.
Και ακριβώς εκείνη τη στιγμή, όταν προσπάθησα να χαμογελάσω για να πείσω τον εαυτό μου ότι όλα είναι υπό έλεγχο, κατάλαβα το πιο τρομακτικό πράγμα.
Δεν δοκίμαζα την αγάπη του.
Τον έχανα.
Και ήταν ήδη πολύ αργά για να το καταλάβω.
